Tuesday, April 23, 2019

Dorpskeuken

We zitten hier goed, in ons dorp.
Sinds we verhuisd zijn, genieten we van de rust, de stilte, de echt donkere nachtlucht, het kleinschalige. De burgemeester is hier degene die je trouwt, in de bibliotheek lever je je boeken nog in aan een balie, met een mens erachter. Wij stadmussen, we waren dat niet meer gewend. Het was even wennen, weer naar de bakker om brood te kopen, en daar dan meteen alle dorpsroddels er gratis bijkrijgen, en dat je weet dat mensen je gezicht hier onthouden.

Wennen, dus, maar we genieten.
Het heeft één nadeel: er is in dit hele dorp ook maar één Ons Kookboek. En dus moest mijn exemplaar - met hartzeer - terug naar de bibliotheek, waar een volgende fanatiekeling het dan kon ontlenen en mijn chocoladevlekken kon ontdekken (oeps).

Gelukkig ben ik intussen verjaard, en stond het boek op mijn verlangslijstje.
Het is as we speak naar me onderweg, en als alles goed gaat valt het vandaag of morgen in de bus - en anders eten we nog maar even pasta met ketchup, want zo gaat dat als leerkrachten na een paasvakantie moeten gaan werken (hashtag-veegmesamen).

Saturday, April 20, 2019

Mandarijnen, peren en brownies.

Toen ik klein was, hadden we altijd een goedgevulde fruitschaal in de keuken staan. Appels, peren, kersen als je geluk had en het de juiste tijd van het jaar was, druiven, en rond de Sinterklaastijd ook altijd een heleboel mandarijnen.

Op sommige avond kwam mijn moeder dan met die grote kom mandarijnen, een zakje voor de schillen en een keukenmesje in de zetel zitten, en dan pelde ze voor iedereen mandarijnen, de ene na de andere. Ik zie haar daar nog zo zitten: genietend van haar gezin dicht om zich heen, terwijl de geur van kerst en Sinterklaas zich langzaam door ons hele huis verspreidde.

Ik moest aan haar denken toen ik op ons terras peren zat te schillen. We werden uitgenodigd op een BBQ, en daar hoort een dessert en een geschenkje bij. Vroeger zouden we een fles rosé meegenomen hebben, maar vroeger moest ik geen excuses vinden om 2000 recepten te maken waarvan de helft in ons eetpatroon to-taal niet voorkomt, dus besliste ik dat het perenchutney zou worden.

Daar zat ik dan, peren te schillen, pepertjes te snijden, sjalotten te pellen. Ik had mijn gezin (het lief en de twee konijnen) dichtbij mij, de geur van brownie waaide met de zomerlucht mee naar buiten, en vooral: ik genoot.

Het is toch een beetje magie, wat eten met ons en onze omgeving kan doen, de banden die het schept en de verstilling die het brengt (soms, als ik geen zeven potten tegelijk in het oog probeer te houden of onduidelijke instructies probeer te ontcijferen*). De Boerinnenbond heeft dat goed begrepen.

To do: 1885/1904
Gemaakte recepten:
- Perenchutney
- Brownies

*: Ik weet nog steeds niet wat een kalfsschenkel is.

Friday, April 19, 2019

Restjesdag

We hebben vandaag omgedoopt tot restjesdag. Ik kon de beknoptheid van de Boerinnenbond vandaag even niet aan (hoezo een ui vijf minuten laten stoven die dan nìet bruin mag worden? wat doe ik met kookvocht dat nìet indikt, zoals voorspeld? WTF is een kalfsschenkel, en hoe kom ik daaraan??), en bovendien komt er uit onze koelkast een lookwalm die zelfs de achtergebleven vampiers in Siberië uitschakelt.

We smeren dipsausjes op onze wraps, en eten die op ons zonovergoten terras, zo één met buitenkraantje, verlepte radijzen en aardbeienplanten die het beter doen dan verwacht, maar vandaag toch een off-day lijken te hebben.
Dit is het leven, zeg ik tegen het lief.
En dat voor nog minstens twintig jaar, is het antwoord.
We hebben geen haast, uiteindelijk.

Wednesday, April 17, 2019

Het voordeel van sausjes

(Ik heb het even opgegeven om catchy titels te verzinnen, jullie moeten het me maar vergeven.)

We kregen bezoek vanavond, het ideale moment om wat dipsausjes te maken. Quick wins heet dat, geloof ik, dus toen ik na een dag vergaderen slash deuren schilderen aan het koken begon, deed ik dat al fluitend - bijna toch. Het gehaktbrood dat ik op het oog had was met kriekjes, en dat recept wordt verder in het boek herhaald. Die tel ik dus twee keer, dat lijkt me eerlijk.

Gehaktbrood, het was een delicatesse in ons huishouden en nog steeds bezorgt de geur ervan me warme gevoelens van nostalgie en huiselijkheid. Een talent dat ik echter niet bezit is om een gehaktbrood te maken waarvan je dan nette sneetjes kan afsnijden. Op de één of andere manier valt het steeds in brokken uiteen van zodra er een vork in gestoken wordt. De smaak wordt er gelukkig niet minder van.

Aardappelen - simpel als aardappelen zijn. Schillen, in water plonzen, opzetten, hupla. De sausjes dan, tijdens het wachten op het vleesbrood. Daar viel wat meer uit te leren, zoals:
- sausjes maken is messy. Te kleine kommetjes voor teveel vloeistof, ketchup over het hele aanrecht, nuja, je snapt het.
- mayonaise smaakt altijd mayonaiserig, ook met zeven andere ingrediënten erdoorheen. Ik was het meest fan van het avocadosausje, de camembertmayonaise was niet helemaal m'n ding ("Eurgh, mayonaise en oude sokken"). Het lief was wel fan, dus het zal aan mij liggen.
- sauzekes zijn sauzekes - goed met wortels en chips. Hoeveel mayonaise er ook inzit, smaken doet het toch wel.

En nu dus genieten met sauzekes, cava, en goed gezelschap.
Hoera!

To do: 1887/1904
Gemaakte recepten:
- Krieken
- Gehaktbrood met krieken
- Gekookte aardappelen
- Camembertmayonaise
- Avocadosausje
- Cocktailsaus

Tuesday, April 16, 2019

Vandaag...

... Vandaag laat ik voor me koken. Vandaag werd ik zesentwintig, schilderde ik vier deuren en en zes deurlijsten, schuurde ik een halve kamer af, en werd er een tiental kilo klimop verzameld.

All hail voor het kippenkraam dat twee keer per week voor onze voordeur staat.
We hadden geen betere plek kunnen kiezen om naar te verhuizen, eigenlijk.

Monday, April 15, 2019

Het appelmoesfiasco

Efficiëntie, ik ben er wel voor.
Het voordeel van deze onderneming is dat er - zeker nu nog - zoveel keuze is. Elk recept kan nog! Pasta pesto als ik moe ben. Wildgebraad als ik zin heb in een fancy maaltijd waarvoor ik lang in de keuken moet staan (lastig als die keuken onder het zaagsel ligt door het afschuren van het houtwerk, dat wel). En om efficiënt te zijn liefst natuurlijk een aantal recepten tegelijk.

Ik heb dat nekeer uitgerekend namelijk, en als ik elke dag één recept zou maken, dan ben ik met de hele Boerinnenbond een dikke vijf jaar bezig. En dan mag ik geen dag overslaan.
Zie ik daar graten in? Ja, een paar.
- Ik heb af en toe zo wel eens zin in iets wat nìet in Ons Kookboek staan. Een Jeroen Meuske, bijvoorbeeld, of gewoon spaghetti-zoals-mijn-mama-die-maakt.
- Af en toe vind ik het wel tof als mijn lief kookt.
- Bovendien gaan we ook regelmatig uit eten, lig ik al eens met griep in bed, kom ik soms om half elf kapot van een vergadering thuis, of heb ik schoolfeesten en oudercontacten.

Enfin, één recept per dag, dat gaat 'm dus niet worden. Er een tienjarenplan van maken, dat maakt het allemaal wel heel onoverzichtelijk, dus: efficiëntie zal er zijn. Als het kan combineer ik recepten. Om een voorsprongske op te bouwen, zeg maar.

Vanavond, bijvoorbeeld.
Ik had dat goed bekeken: gehaktballetjes in tomatensaus, aardappelpuree, en appelmoes voor de liefhebbers. Misschien een beetje een vreemde combinatie, maar we hadden niet superveel aardappelen meer, dus ik dacht, better safe than sorry.

Het ging allemaal vanzelf, eigenlijk. Ik had alleen mijn lief uit de keuken moeten houden.
Op het moment dat ik de aardappelen opzette, nam die namelijk gezwind de appels, en kondigde aan dat ze appelmoes ging maken in de soupmaker. Zomaar. Volgens eigen recept.
Keilief, natuurlijk! Alleja, medium. Het was allemaal lekker, ook de appelmoes, en we hadden er eigenlijk toch geen pot voor (dat gebeurt er als drie huisgenoten hun spullen verdelen; iedereen eindigt met te weinig kookpotten).

Tegen 2027 is dat hier wel afgelopen, denk ik. Chance hebben we goed eten in de tussentijd.

To do: 1893/1904
Gemaakte recepten:
- Gehaktballetjes in tomatensaus
- Aardappelpuree

Saturday, April 13, 2019

Ik heb niks te vertellen...

... want de schaal lasagne die ik gisteren maakte was zo groot dat we er nog drie dagen van kunnen eten.
Tja.
Zo gaat dat hier niet vooruit, natuurlijk!

To do: 1895/1904

Friday, April 12, 2019

Levenservaringen

Er zijn dingen waarvan je niet verwacht dat je ze ooit in je leven zal doen.
Dat dacht ik gisteren, toen ik achter de zetel zat, ingeklemd tussen een doos kaarsen en de boekenkast, aan het enige stopcontact waar we niet aan het schilderen waren. Daar zat ik dan, op mijn hurken, zes eiwitten stijf te mixen en een beetje troosteloos naar een knalpaarse radiator te staren - die obviously nog geschilderd moet worden.

We hadden volk. Twee dagen op rij kwamen er mensen eten in onze nieuwe woonst, waar we keiveel goesting in hadden, want een huis is toch pas een thuis als je het kan delen, en als je om elf uur 's avonds een tas koffie kan zetten voor het bezoek en nog even kan mijmeren over de dingen des levens, en over of we die mottige keukenvloer nu zouden vervangen of niet.

Ik houd ervan om te koken als er mensen komen - met uitgekiend recept, natuurlijk. Deze keer was het wat minder uitgekiend. Een half uur voor mijn lasagne écht de oven in moest, stond mijn lief de keukenmuur nog te schilderen, waardoor die niet eens bruikbaar was, en stopcontacten hadden we dus niet - vandaar het eiwitten opkloppen zittend achter de zetel.

De etentjes waren gezellig, en het eten was lekker.
Maar ik bedacht me wel dat er misschien toch betere momenten waren om dit project te beginnen.

To do: 1895/1904
Gemaakte recepten:
- Veggie spaghetti bolognese
- Citroencake met ricotta
- Lasagne bolognese
- Appelcake

Tuesday, April 9, 2019

Belangrijke info.

Ik vergat dan nog iets te vertellen.
Eigenlijk kan ik helemaal niet koken.

Echt als een verrassing komt dat misschien niet - mensen die goed kunnen koken, volgen vast niet de recepten uit Ons Kookboek alsof ze de heilige graal zijn. En ik kan het weten, want ik zie dagelijks Echte Kokers in de weer: mijn lief, mijn moeder, mijn huisgenoot. Allemaal hebben ze dezelfde aanpak: ze plukken tien dingen uit het rek in de supermarkt, gooien die bij thuiskomt lukraak in de koelkast, kiezen er twee dagen later vier uit en maken daar compleet improvisorisch een heerlijk gerecht van.

Zoiets lukt mij dus nooit.
Letterlijk: nooit. De enige manier waarop ik iets uit mijn mouw schud dat min of meer de moeite van het eten waard is, is door een heel erg degelijk recept te kiezen, en het dan zo letterlijk te volgen dat ik zelfs het zout zou afwegen. Vaak mislukt het dan zelfs nog, al ligt dat - in my defense - dan vaak eerder aan het recept dan aan mij. Want hoe lang laat je iets sudderen als dat 'even' moet? Wanneer zijn groenten 'zacht maar knapperig'? Wanneer is quinoa klaar? Hoeveel zout is een mespunt? Hoeveel water is een beetje water?

Meten is weten, jongens. Het is daarom dat ik een betere bakker dan koker ben. Mijn lief doet zelfs een quatre quarts-cake mislukken ('oh we hebben geen boter, laat ik olie gebruiken, en de suiker vervangen door rietsuiker, en de bloem door volkorengraan'), ik ben in de zevende hemel als ik de weegschaal, springvormen en spuitzak weer mag bovenhalen.

Dit alles om even op te merken: die recepten van ons Kookboek, die zijn eerder... beknopt.
Vandaag had ik bij het recept voor wraps met gerookte zalm en mangosalsa wel vijf vragen die nìet beantwoord werden in de korte alinea van het recept. Hoe zien gerookte kippenfilets eruit? Kan je die zomaar kopen? Waar dan? Kan ik een rode ui vervangen door een sjalot, en moet ik die dan eerst bakken? De ALDI heeft geen zure room, wat gebruik in de plaats? En hoeveel peper en zout moet ik bij die salsa doen? Moet dat er dan papperig uitzien of is dat niet nodig?

Etc, etc, etc.
Het was met een bang hartje dat ik uiteindelijk de wrap samenstelde en naar mijn lief bracht. 'Proeven', zei ik, 'en eerlijk zeggen als het niet lekker is, dan maak ik iets anders.'
Score, jongens: het was lekker. Keilekker, zelfs.

Ik ga hier nog een echte keukenprinses worden, tis maar dat ge op voorhand gewaarschuwd waart!

To do: 1899/1904
Recepten in deze blogpost: Wraps met gerookte kip en mangosalsa

Quiche met verfspatters

1900/1904

Drie dagen en slechts één recept verder.
Dat heeft met verhuizen te maken, en schilderen, en afschuren, en het feit dat mijn kookvuur momenteel als opbergplaats voor alles wat niet tegen de keukenmuur mag fungeert. Als ik kook, moet het dus iets zijn waarvoor ik geen vuur of aanrecht nodig heb. Een quiche paste ongeveer in die criteria, dus die maakte ik gisteren. Best lekker - iets te weinig tomaat en iets teveel look naar mijn smaak, maar zeg zelf: na drie uur schilderen smaakt alles, toch?

Vanavond worden het wraps met kip en mangosalsa, als alles goed gaat, tenminste. En als ik mezelf naar de winkel gesleept krijg, want zo'n paasvakantie huis-arbeid, het gaat je niet in de koude kleren zitten. Momenteel lig ik in pyjama nog naar herhalingen van Friends te kijken, en dat terwijl de ochtend toch al lang en breed gepasseerd is. Ik zou me schamen, ware het niet dat ik weet wat erop me wacht als ik beslis om in actie te schieten.

Deuren die gelakt moeten worden.
Artikels om te redigeren.
Schoolwerk tot in de miljoenste.
En wraps, dus.

Friday, April 5, 2019

Take One: Nog 1901 te gaan.

Tussenstand: 3/1904

Ik dacht het gisteren dan slim aan te pakken.
Na een bananenmilkshake en courgettesoep overdag (beide in de soupmaker, wat een za-lig stukje technologie is me dat zeg, ingrediënten erin, knopje duwen, klaar!), zou ik 's avonds twee vliegen in één klap slaan: wafels én krieken, twee recepten in één keer. Alle, eigenlijk vier, maar dus twee in één maaltijd. Hupla, on fire!

Misschien had je al begrepen dat we hier middenin een verhuis zitten, maar als dat niet het geval is: we zitten hier dus middenin een verhuis. De keuken waarin ik kook is niet alleen oud, lelijk en afgeleefd maar ook niet helemaal functioneel. Zo is de bovenkant van de grill doorgebrand en is de oven dus onbruikbaar (dat ontdekten we pas toen we hier al woonden, natuurlijk), en kan je niet koken met een hoge knot omdat je dan verstrikt geraakt in de dampkap.

Ja. I know.
Nog een nadeel van verhuizen: je hebt net al je bezittingen verplaatst. Alles. Van dat één paar schoenen dat je nog nooit gedragen hebt tot de pot mayonaise - alles is van plek veranderd. Bijgevolg vind je dus niks. Meer. Terug.

Na een kwartier vruchteloos zoeken naar de maïzena gaf ik het op en kieperde ik de krieken zonder bindmiddel in de pot. Dan maar slappe kriekensaus. Waarschijnlijk hebben we de maïzena gedoneerd aan de vorige huisgenoot. Oh well.

Ach ja. De wafels waren lekker. Ik had zelfgemaakte slagroom kunnen maken en dan had ik nòg een streepje extra kunnen zetten, maar ik ben dan wel een streber, er zijn grenzen. Had ik al gezegd dat we hier dus in een verhuis zitten en elke minuut van elke dag godganse muren zitten te schilderen enal?

Goed. De kop is eraf.
On to the next one!

Dorpskeuken

We zitten hier goed, in ons dorp. Sinds we verhuisd zijn, genieten we van de rust, de stilte, de echt donkere nachtlucht, het kleinschalige...